2e divisie: Gemstone Sinfonietta 1e divisie: The Maze of Memories

Verplicht werk 2e divisie: Gemstone Sinfonietta - Dennis Hazenoot.

Gemstone Sinfonietta (Edelsteen-sinfonietta) is een ode aan Brunssum, de Zuid-Limburgse stad ook wel bekend als ‘Parelstad’ en ‘Parel van de Mijnstreek’. De titel verwijst naar deze bijnamen: een parel is een edelsteen (in het Engels: ‘gemstone’).

De compositie bestaat uit de volgende vier delen:

1. The Mine (De mijn)
Donkere, lage en metaalachtige klanken verbeelden het werk in de mijn en de bijbehorende aspecten: gevaar, onheil en rouw, maar ook precisie, doorzettingsvermogen en fysieke kracht. Het gepunteerde mijn-thema is de belangrijkste bouwsteen van het werk.

2. A Vibrant Community (Een bruisende gemeenschap)
In het opgewekte tweede deel staat de gemeenschap centraal. Het is een impressie van de verbondenheid van de inwoners, festiviteiten, ondernemerschap en het verenigingsleven (de fanfaremotieven staan uiteraard symbool voor de orkesten).

3. Heathland (Heidelandschap)
Het derde deel is een schets van de Brunssummerheide. De sfeer is sereen en ingetogen, met solo’s voor hoorn, sopraansaxofoon en bugel.

4. Joint Force Command
De levendige, militaristische finale verwijst naar het NAVO-hoofdkantoor. Omdat dit kantoor gevestigd is op het terrein van de voormalige Staatsmijn Hendrik, zijn er verwijzingen naar het mijn-thema. In eerste instantie is het JFC-thema levendig en stuwend, aan het einde is het karakter weer nobel en uitgestrekt. Het coda bevat nog een laatste hint naar het mijn-thema.

Alhoewel bovenstaande delen naadloos in elkaar overgaan, kent ieder deel haar eigen karakter en muzikale thematiek. Het mijn-thema steekt op meerdere plaatsen in het stuk de kop op, als een soort geest uit het verleden. De overkoepelende structuur van het werk is te omschrijven als Introductie, Scherzo, Adagio, Finale – hetgeen het tweede woord van de titel verklaart.

Verplicht werk 1e divisie: The Maze of Memories - Jan Bosveld.

In het glooiende landschap van Northumberland staat het statige kasteel Hartford Hill.
Graaf Edward, heer van kasteel Hartford Hill, is ongeneeslijk ziek en ligt op sterven. Ook heeft hij last van geheugenverlies, de herinneringen uit zijn jeugd zijn vervaagd en grijs geworden. Eduard is de laatste erfgenaam van de familie Rockwell, een adellijke familie die al eeuwenlang het kasteel met de vele landerijen in bezit heeft. Een bezit dat na de dood van Edward onder nieuw bewind zal komen te staan.
In de zoektocht naar een waardige opvolger nodigt Edward zijn jeugdliefde Margarit uit. In hun jonge jaren was zij kind aan huis op het kasteel. Tussen de twee ontstond een hechte band maar een verbintenis werd door zijn ouders verboden omdat zij niet van adel was.
Margarit trouwde met een ander, kreeg twee kinderen en verdween uit zijn leven.
Edward vraagt Margarit of zij bereid is zijn bezit onder voorwaarden te erven. Na lang nadenken stemt zij toe en vraagt wat de voorwaarden zijn. Dan vertelt Edward haar zijn plan. Negen belangrijke kamers in het kasteel zijn vergrendeld. Margarit mag drie willekeurige sleutels kiezen en vervolgens in elk van deze drie kamers herinneringen ophalen uit het verleden. Deze herinneringen zal ze nadien moeten delen met Edward. Margarit stemt toe en kiest drie sleutels. Bij het proberen van de sloten blijken de drie sleutels haar toegang te geven tot de kerker, de bibliotheek en de balzaal. Het verblijf in iedere kamer brengt haar weer terug naar haar jeugd. Naast de vele fijne en mooie herinneringen komen er ook een aantal minder leuke, om niet te zeggen duistere beelden naar boven.
Margarit besluit om niet selectief te zijn en ze deelt alle herinneringen met Edward. Hij is geroerd door haar eerlijkheid en dankbaar voor het invullen en kleuren van zijn eigen herinneringen. Margarit zal zijn bezit erven en de nieuwe kasteelvrouwe van Hartford Hill worden.

In de compositie “The Maze of Memories”, oftewel “Het doolhof der herinneringen”, hoort men het verhaal vanuit het perspectief van Margarit. De openingsscène verklankt de herinneringen van Margarit als zij na al die jaren het kasteel weer binnentreedt. Verwondering, vriendschap en speelsheid maar ook de duistere beelden dringen zich op. Na een moment van stilte volgt er een kort fragment; de eerste sleutel. Deze past op de deur van de kerker. Een snel deel volgt. Dreigend, vitaal en wild. Na het tweede sleutelfragment volgt een bezoek aan de bibliotheek. Naast de vele boeken en verhalen ontdekten Edward en Margarit hier de liefde voor elkaar. Dan volgt het derde sleutelfragment waarna Margarit in de balzaal terecht komt. Een indrukwekkende zaal waar de twee als kind wilde spelletjes speelden. Maar zoals ook in de grote kelder ging het er hier niet alleen vrolijk en speels aan toe. Na het bezoek van de balzaal verschijnt de openingsscene weer. Magarit beziet haar nieuwe bezit. Ondanks alles zal ze trachten zich in haar verdere leven te gedragen als een waardig erfgenaam van Hartford Hill.